Assalamualaikum dan salam sejahtera para pembaca sejagat di luar sana. Izinkan saya mengongsikan pengalaman saya bersama dengan salah seorang leluhur keturunan pengembara Islam yang terkenal pada sekitar kurun ke-14 iaitu tuan Milaud Dauiri.
Febuary 2011,
Saya mendapat perkhabaran yang beliau berada di negara ini melalui daripada sebuah agensi media massa. Pada ketika itu saya berkerja sebagai ‘Freelancer journalist’. Alhamdulilah saya juga berterima kasih kepada Azim Karim, seorang wartawan yang telah serba sedikit menuntun saya kepada Milaud Dauiri. Saya masih ingat pada hari tersebut saya pergi ke Pusat Belia untuk mencari beliau namun sayangnya pada hari itu beliau tidak ada di sana. Mungkin sahaja beliau sedang sibuk merantau keberberapa tempat di negara ini. Oleh kerana itu, saya pun pulang dengan rasa yang sedikit kecewa dan kembali lagi pada keesokan harinya. Dengan izin Allah, saya bertemu juga dengan Milaud Dauiri.
Beliau yang berbadan agak tegap menyapa saya dengan senyuman yang mengalu-alukan. Buat seketika waktu kami pun bersembang-sembang memperkenalakan antara satu sama lain. Saya dipelawa ke bilik penginapan beliau di Pusat belia yang mana bilik itu dapat menampung dua orang sahaja tetapi ianya sudah cukup selesa. Bilik yang disewa oleh Milaud Dauiri ini telah pun dibiayai oleh Persatuan Pengakap Brunei kerana beliau juga adalah seorang pengakap. Walaupun begitu, Milaud Dauiri berkata ia sudah bersyukur dengan apa jua bentuk bantuan yang diberi. Sifat beliau bukan seorang yang meminta tetapi jika ada rezeki beliau tidak akan menolaknya.
Pengembaraan,
Sambil duduk bersila di atas karpet, Milaud Dauiri pun menceritakan kisah pengembaraannya yang sudah menjangkau hampir 30 tahun yang mana bermula sejak berumur 21 tahun. Saya bertanya apakah yang mendorang belaiu untuk mengambil langkah tersebut dan belaiu membalasnya dengan mengatakan yang beliau tidak ada niat untuk menandingi datuk moyangnya (Ibn Batuta) tetapi ini adalah kerana minat beliau untuk melihat dunia luar. Kita hanya hidup sekali dan amat rugi kalau tidak melihat pergolakan dunia. Kalau Cuma mendengar dan melihat dari media massa, masih lagi belum cukup untuk mengetahui kehidupan di luar sana. Jadinya beliau pun bermula mengembara pada usia yang muda dengan berkenderaan sebuah motorsikal sahaja. Memandangkan beliau berasal dari Morocco, beliau telah memilih untuk menjelajahi kawasan-kawasan yang berhampiran dengan negaranya iaitu Europah. Hingga setahun beliau menjelajah di Europah dan akhirnya beliau kembali semula ke negaranya untuk berkerja sambilan kerana beliau berhasrat untuk pergi lebih jauh lagi.
Berkat usaha beliau yang gigih, akhirnya beliau mendapat wang yang cukup untuk berlayar ke selatan Amerika tetapi pada ketika itu beliau memilih untuk berlayar bersama kapal kargo daripada memilih pesawat terbang yang mewah. Saya hairan lalu bertanya lagi dan beliau berkata,
“Sebagai pengembara pada zaman ini, kita mesti berjimat cermat dengan wang yang kita ada. Walaupun kita harus berkorban. Walupun kita harus tidur di tepi jalanan,. Apa yang menjadi kesulitan bagi kami (pengembara) adalah bukanya tempat makan ataupun tempat tidur, tetapi masalah visa dan wang. Zaman ini tidak sama dengan ratusan tahun yang lalu,”
Negara yang pertama beliau menjejak kaki di selatan Amerika itu ialah Argentina dan dari sana beliau melintasi negara-negara yang lainya seperti: Chile, Bolivia, Uruguay, dan akhirnya di Brazil.
Kesemua negara latin ini beliau telah jatuh cinta dengan sebuah negeri yang bernama Manau yang terletak di Brazil. Di sinilah beliau menetap buat berberapa bulan bahkan mungkin sahaja bertahun-tahun kerana bagi beliau di sinilah lahirnya ketenangan yang beliau dambakan selama ini. Beliau menggambarkan suasana Manau sebagai sebuah negeri yang mempunyai pulau-pulau yang indah, lautan yang biru, rakyat yang hidup harmoni walau mempunyai pelbagai puak dan bangsa tetapi tiada diskriminasi mahupun berbelahan anatara mereka. Semua ini dapat dirasakan oleh Milaud Dauiri pada tahun 1982 ketika usia beliau 23 tahun.
Setelah puas menetap di Manau, beliau kembali mengembara menuju Ekuador, Columbia, Venezuela, Panama , Costa Rica, Nicaragua, Honduras, El Salvador, Guatemala, dan mengakhiri penjelajahan belai di selatan Amerika dengan menyeberangi negara Mexico untuk menuju ke Amerika Syarikat.
Beliau menyatakan yang negara-negara di selatan Amerika ini mengambil masa hampir 2 ke 4 tahun untuk mengembara tertakluk kepada seberapa besar negara tersebut. Beliau yang tidak mempunyai sebarang kenderaan hanya dibantu oleh berberapa organisasi dan juga kemudahan awam yang terdapat di setiap negara itu. Bukan mudah beliau mengatakan untuk menjadi seorang pengembara. Kita perlu ketahanan mental dan juga keberanian untuk mencuba hidup dikalangan perimeter yang baharu. Oleh kerana sifat beliau yang sedemikian, beliau dengan lancarnya boleh bertutur dalam pelbagai bahasa asing seperti diantaranya Bahasa Perancis, Bahasa Portugis, dan Bahasa Spanyol.
Kehidupan di Amerika Syarikat,
“Kamu tahu berapa banyak negeri yang ada di Amerika?Mereka ada 53 Negeri,”
Nyata Milaud Dauiri kepada saya. Beliau juga menyambung dengan menyatakan bagaimana setiap negeri itu seperti negara rakan sejawat yang pernah beliau lawati.
“ Negeri Texas seperti Perancis, California seperti Italy, New York seperti Germany.”
Saya pun tersenyum seketika namun inilah pandangan beliau yang telah tinggal dan berkerja di Ameria Syarikat selama 2 tahun dan beliau juga sudah menjejak kaki kesemua 53 negari di Amerika Syarikat.
Pengelaman Milaud Dauiri yang hidup di sana tidaklah seperti yang di anggapnya. Beliau terpaksa hidup di persekitaran wilayah yang kurang elok dan adakalanya dikalangan wilayah yang mempunyai perkauman yang sangat dahsyat. Walaupun begitu, rakyat di sana memahami bahawa Milaud Dauiri hanyalah seorang pengembara yang tidak ingin campur tangan dengan hal ehwal kejadian pada ketika itu. Tetapi beliau tetap menyifatkan rakyat di sana sebagai rakyat yang baik dan peramah. Apabila ditanya dari manakah beliau mendapat bantuan dari segi kewangan dan juga sukarelawan, beliau mengatakan yang beliau akan menuju ke embasi Morocco dan mereka sudah pasti akan menolong beliau sehinggakan beliau mendapat perkerjaan sementara sebagai seroang tukang masak.
Saya terkejut apabila melihat berberapa gambar yang beliau lihatkan kepada saya sewaktu beliau berkerja sebagai tukang masak di sana. Kenapa saya terkejut? Ianya amat ketara kerana ukuran badan beliau pada waktu temu bual saya itu jauh berbeza dari pada gambar-gambar yang beliau lihatkan itu. Sambil ketawa beliau pun berkata yang dahulu sewaktu berkerja di restoran tersebut, beliau sering makan sehinggakan berat badan beliau naik. Tidak lama selepas meninggalkan perkerajaan sebagai tukang masak. Dengan hasil titik peluh yang dicari siang malam, beliau akhirnya membeli sebuah kenderaan jenis caravan yang mempunyai katil dan bilik air di dalamnya dengan harga US$700.
Dengan kenderaan inilah beliau membuat perjalanan dari satu negeri ke satu negeri yang lain sehinggakan beliau sampai ke negara Canada. Sewaktu menjalani hidup di Amerika Syarikat, ada berberapa pertubuhan dan sukarelawan yang perihatin terhadap beliau dan dengan itu mereka memberikan beliau tikit untuk pulang menjengguk keluarganya di Morocco. Milaud Dauiri menggunakan peluang ini sebaiknya memandangkan keadaan kewangan beliau pada ketika itu agak merosot, jadinya beliau pun pulang ke tanah airnya. Selama 2 tahun beliau menetap di Morocco berkerja sebagai pemandu lori, akhirnya beliau kembali ke Amerika Syarikat dan meneruskan perjalanan beliau untuk menuju ke Kutub Utara. Beliau tidak menyatakan berapa lama beliau tinggal di Canada kerana kelihatanya beliau kurang senang untuk menceritakanya tetapi yang pasti beliau tinggal di sana agak lama dan berulang alik dari Canada ke Kutub Utara. Mungkin sahaja ada cerita misteri disebaliknya dan saya tidak mahu menlanjutkan tentang perkara tersebut.
Pada tahun 2005 barulah beliau kembali semula ke Morocco untuk menetap selama 5 tahun di sana. Sudah tentu beliau sangat merindui keluarga beliau di sana.Milaud Dauiri mempunyai 3 orang anak bernama Abraham, Mariam dan Yusef. Kesemua mereka ini telah pun berkerja sepenuh masa dan isteri beliau adalah serorang suri rumah tangga yang gemar memasak roti. Setelah terlepas rindu yang sekian lama, beliau kembali mengembara ke utara Afrika.
Afrika,
Beliau melalui negara-negara yang ada di wilayah utara Afrika seperti Mauritania, Senegal, Mali, Niger, Nigeria, Tunisia, Libya, Mesir, dan Sudan. Selesai sahaja beliau melalui Sudan, beliau menyeberangi lautan merah (Red Sea) untuk menuju ke Arab Saudi dan akhirnya berhenti di Abu Dhabi negara Arab Emirates. Saya juga betanya kenapa beliau tidak menyambung penjelajahan beliau keseluruh Afrika dan beliau menjawap sambil tersengih,
“Afrika itu besar dan jika saya ingin mengembara kesemuanya mungkin akan mengambil masa 2 ataupun 3 tahun. Memandangkan saya tidak mempunyai kewangan yang cukup jadinya cukuplah dengan apa yang saya ada. Afrika juga sebuah negara yang tidak diduga. Di sana seolah-olah tiada sempadan dan jika saya ingin mengembara ke pendalaman Afrika sudah tentu saya akan dibaham oleh singa,”
Brunei Darussalam,
Untuk makluman para pembaca, Milaud Dauiri telah mendengar cerita-cerita yang menarik mengenai negara ini sekaj 25 tahun yang lalu sehinggakan beliau tidak percaya akan cerita yang disampaikan oleh orang lain hingga beliau melihat sendiri dengan mata kepala beliau. Dari Abdu Dhabi, Alhamduliah beliau sampai jua ke Negara Brunei Darussalam. Beliau pernah mendengar cerita mengenai kewibaan sultan negara ini iaitu Kebawah Duli Yang Maha Mulia Paduka Seri Baginda Sultan Haji Hassanal Bolkiah. Beliau difahami yang mana tidak ada sultan di dunia ini yang mempunyai sifat sebaik dan semulia Sultan Brunei Darussalam. Bukan sahaja itu beliau juga ditaburi dengan betapa indah dan amanya negara ini.
Apabila sampai di sini, ternyata ianya benar seperti yang diuar-uarkan oleh mereka yang pernah ke negara ini. Apa yang membuat beliau terpenggun ialah negara ini amat mengutamakan Islam dan bukan sahaja itu tetapi mempraktikanya sebagai tabiat kehidupan seharian. Tidak seperti negar-negara yang lain, Negara Brunei Dasrussalam amat berbeza dan unik dengan caranya yang tersendiri. Oleh kerana ketiadaan embasi Morocco di negara ini, beliau terpaksa singgah sejenak ke Indonesia dan beliau Cuma diberi tempon 5 bulan untuk berada di negara ini. Beliau mempunyai hasrat untuk bertemu dengan Kebawah Duli dan ingin melihat lebih banyak lagi kehidupan di negara ini. Beliau yang sudah berumur 52 tahun masih lagi sihat dan seolah-olah menpunyai tenaga seorang remaja yang berumur 20 tahun. Saya pun mengakhiri temubual saya dengan Milau Dauiri pada petang itu dan sebelum saya meninggalkan beliau saya berkata,
“Kalau ada apa-apa lagi yang dapat saya bantu, Insya-Allah akan saya bantu semampu saya,”
Saya pun memeluk dan memberi salam kepada beliau. Sempat juga saya memberikan nombor telfon saya kepada beliau sekiranya memerlukan sebarang bantuan.
Mac 2011-Jun 2011,
Semenjak perkenalan kami itu, hubungan kami semakin rapat dan kami juga saling mennyakan khabar masing-masing. Saya juga sempat membawa beliau keberberapa tempat yang sangat istimewa di negara ini. Malanya saya tidak dapat memenuhi hasrat beliau yang ingin bersua dengan Kebawah Duli. Dalam tempoh waktu di antara Mac hingga Jun, keadaan kewangan beliau agak merosot dan beliau terpaksa hidup dengan apa yang ada sahaja iaitu dengan belas kasihan orang ramai. Alhamduliah masyarakat kita ini bukanlah masyarakat yang camah mata tetapi amat perihatin akan sesiapa sahaja yang memerlukan bantuan. Saya sendiri pun merasa simpati atas kesusahan yang beliau hadapai tetapi beliau tetap tersenyum riang seolah-olah tiada yang menganggu fikiranya. Kenapa beliau masih berada di negara ini sedangkan beliau boleh pulang ataupun meneruskan pengembaraanya ke tempat yang lain? sebenarnya beliau yang berhasrat untuk bertemu dengan Baginda Sultan, telah pun pergi ke Istana Nurul Iman untuk memberikan sepucuk surat untuk dibaca oleh Baginda Sultan. Surat beliau memang diterima tetapi telah di maklumkan bahawa beliau tidak usah menunggu jawapanya kerana belum tentu surat itu akan sampai. Saya pun tidak tahu mengenai hal ini sehingga beliau berlepas dari lapangan terbang. Dengan bantuan berberapa orang, beliau dapat membeli sebuah tikit ke Indonesia untuk meminta bantuan kepada embasi Morocco di sana.
Sebenarnya hajat beliau ingin meneruskan perjalanan menuju ke papua dan akan mengakhiri pengembaraan beliau selama 30 tahun ke Australia. Walaupun hajatnya tidak kesampaian namun Milaud Dauiri tetap tersenyum. Beliau ada juga menyatakan yang beliau ingin mengarang sebuah buku berjudul “Ankel Batuta” sekembalinya nanti dari pengembaraanya. Namun saya hanya dapat mendoakan keselamatan beliau dan semoga perjalananya dipermudahkan oleh-Nya. Adakalanya saya merasa bersalah kerana tidak mampu untuk membantu beliau kerana beliau jenisnya seorang yang suka memendamkan hajat dihati. Dari bulan Mac hingga Jun kami berkongsi pengalaman, budaya dan memenfaatkan waktu yang ada. Saya menganggap beliau seorang sahabat dan juga guru pada masa yang sama. Sebelum bertolak menuju ke terminal penerbangan beliau mengingati saya dengan berkata,
“Go, Go and see the world. You will never regret it. It will make you cry and it will make you smile-pergi, pergilah dan lihat dunia. Kamu tidak akan menyesalinya kerana ianya akan membuatkan dirimu menangis dan juga ketawa.”
Milaud Dauiri pernah menerangkan maksud ini kepada saya yang mana erti “it will make you cry” adalah kita akan menangis apabila kita melihat kehidupan di luar sana kerana kita terbayangkan betapa kerdilnya kita sebagai makhluk Allah dan betapa beruntungnya kita sebagai rakyat Brunei dan “it will make you smile” bererti kita akan belajar bersyukur dengan apa yang ada dan melihat bahawa hidup ini lebih bermakna kerana Allah menjadikan Dunia ini bulat untuk kita jelajahi dan bukan untuk kita hancuri.
